1980’li yıllardı.

Bugünün yerel ve ulusal anlamda ülke yönetiminde söz sahibi olan siyasetçiler, bürokratlar, bazı hoca efendiler vs o zamanlar gençlik liderleri idi. Hepsinin “idealleri” vardı. Hepsi  “dava” adamları idi. Dışlanmışlığın, itilmişliğin, yoksulluğunda etkisiyle var güçleriyle “dava” için çalışıyorlardı.

Ama gelin görün ki işler hiçte beklendiği gibi gitmedi. Hani derler ya “Altın ateşle, kadın altınla, erkek kadınla imtihan olunur.” Bizim mahallenin iktidarlar sahipleri maalesef çok basit zaaflara inançlarını feda etmeye başladılar. Belediye başkanlarımız, siyasetçilerimiz ve bürokratlarımız önce sakallarını kestiler. Daha sonra yeni ev, yeni araba derken gelsin yeni eşler… Başörtüsüne özgürlük getirecek büyüklerimiz başı açık sekreterleri ile ikinci eş olarak evlenmeye başladılar, ya da evliliğe bile gerek duymadan “Dere geçirme” gibi hayır işlerine “soyundular.”

Oturdukları koltuklara olan sevdaları arttıkça “dava” tamamen buzdolabına kaldırıldı. Arada bir hatırlatan olunca da cevap olarak ağızlarda hep aynı iğrenç sakız; “reel politika”…